Hoe mijn onafhankelijke ‘ik’ verslagen werd door de fietsenmaker

Het meest nuttige cadeau dat ik vorige week voor mijn verjaardag kreeg was een spanningsmeter – dat is dus zo’n schroevendraaier die je zonder consequenties in het stopcontact kunt rammen. Omdat ik de terminologie van het object direct correct had, was ik volgens de vriend in kwestie geslaagd: ik was een echte onafhankelijke vrouw. Zelfs de levensgevaarlijke bedrading in mijn studentenhuis zou ik nu de baas zijn. Nou die kon ik mooi in mijn zak steken!

Dit zelfvertrouwen wist ik echter maar vijf dagen vast te houden. Toen kwam het onoverkomelijke punt dat iedere student mee moet maken: mijn fietsketting vloog er in één dag drie keer af. Na de derde keer (om drie uur ’s nachts en licht beschonken) lukte het me niet meer deze netjes op de tandwielen van mijn fiets terug te leggen. Ik heb het barrel genaamd fiets die nacht in stukken aan een paal op het Rapenburg laten staan. Die avond heb ik de luttele halve kilometer naar mijn huis te voet afgelegd.

De volgende dag moest ik besluiten of ik mijn fiets zelf ging maken, in mijn achterhoofd wist ik wel dat ik de komende drie weken dan geen fiets zou hebben en aan het einde van die derde week toch zou besluiten naar de fietsenmaker te gaan, of dat ik die hoop schroot toch nu direct naar de fietsenmaker zou brengen. Hoe duur is het verstellen van een ketting nu? 10/20 euro? Precies een dag later mocht ik mijn geliefde fietsje weer ophalen. De fietsenmaker in kwestie vertelde mij dat de ketting van mijn fiets aan elkaar klonterde van roest en dat hij er een nieuwe op had gezet. Niet echt realiserend wat dat betekende knikte ik en volgde ik hem naar de kassa. Daar bracht hij de zin uit die mij de eerst volgende tien minuten in shock brachten: ‘dat wordt dan 40euro70’. De woorden Jezus en Christus verlieten mijn mond en in shock tikte ik mijn pincode in. Toen ik met fiets en nieuwe ketting buiten stond realiseerde ik me pas wat er gebeurd was: de fietsenmaker had mijn broodbeleg voor de komende maand gestolen! Er was helemaal niet afgesproken een nieuwe ketting op mijn fiets te zetten, naar mijn idee kond die roestige aaneenschakeling nog wel drie jaar mee!

Na tien minuten op mijn fiets gefietst te hebben moest ik het de fietsenmaker wel meegeven, mijn voortbeweging ging soepeler dan ooit. Toch kan ik het ergens nog niet loslaten, de fietsenmaker had me erin geluisd en hoewel het (volgens de woorden van mijn moeder) ‘de meeste nuttige uitgave is die ik kan doen’, ga ik het de volgende keer wel eerst weer eens zelf proberen. Om mijn geliefde fietsje na drie mislukte pogingen, verslagen en met hangend hoofd, toch maar naar de fietsenmaker te brengen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *