‘Ster-curator’ als publiekstrekker

Op de Documenta in Kassel, afgelopen augustus, kocht ik het boek Ways of Curating van Hans Ulrich Obrist. Het leek een uitstekend moment om eens een publicatie van deze ‘ster-curator’ aan te schaffen. Het boekje bleef maandenlang half gelezen op mijn nachtkastje slingeren tot ik vorige week het programmaboekje van het Amsterdam Art Weekend doornam en de naam Ulrich Obrist opnieuw tegenkwam. Voor ik goed en wel in mijn agenda had gekeken, zat er al een toegangskaartje voor zijn interview met Christian Boltanski in mijn winkelmandje. Continue reading “‘Ster-curator’ als publiekstrekker”

Schrijfsel 1: Elf vierkante meter

Voor de open mic middag ‘Speak Up, Sister’ in boekhandel Savannah Bay te Utrecht schreef ik onderstaande stuk. 

We hadden elkaar leren kennen aan het begin van de derde klas van de middelbare school. Ik was veertien jaar oud. Zij vijftien. Nu, inmiddels negen jaar later, zaten we in mijn studentekamertje, niet groter dan elf vierkante meter. Ik met haar baby op schoot. Het was de eerste keer dat ze haar dochtertje had meegenomen naar Utrecht. Terwijl ze sloken thee nam, al zittend op de enige stoel die mijn kamer sierde, vertelde ze me over de aanpassingen die haar Haagse appartementje binnenkort zal ondergaan. De kersverse ouders hadden besloten hun enige slaapkamer op te geven aan hun geliefde dochtertje. Zodat er tenminste één deur gesloten kun worden tussen haar en de Netflix sessies op de bank.

Continue reading “Schrijfsel 1: Elf vierkante meter”

Craigie Horsfield, How the World Occurs

Upon entering the exhibition How the World Occurs (Centraal Museum Utrecht) on the contemporary artist Craigie Horsfield, one is immediately overwhelmed by an enormous photograph on the opposite wall. Viewing the surface from a distance, it is difficult to determine from which material it is made. However, a closer inspection reveals that it is a massive tapestry. By enlarging a photograph of the September 11 terrorist attacks in New York City, and making it into a tapestry, Craigie Horsfield merges history and the present. The photograph of rubble from the WTC-buildings in front of buildings that are still standing merge with the soft materials of the tapestry. The size of the photograph makes a great impact on the viewer, the material however softens the scene. My first thought upon seeing this artwork was a series of questions: Why this picture? Does using a historical medium to address a contemporary event constitute art? Or is it a fake sensation, definable as kitsch?

Continue reading “Craigie Horsfield, How the World Occurs”

Who is afraid of € ?

Kunst is een plaag
Exact vijftig jaar geleden maakte Barnett Newman een serie schilderijen met de titel Who is afraid of red, yellow and blue. Een van de doeken werd door het Stedelijk Museum aangekocht en in 1986 op zijn ereplaats in het museum onherstelbaar bewerkt met een stanleymes. De vernieler, Gerard Jan van Bladeren, verklaarde later dat hij abstracte kunst zag als ‘een plaag’. De Amerikaanse restaurator Daniel Goldreyer zou het werk weer naar zijn oorspronkelijke staat terugbrengen. De restauratie van het schilderij, die meer geld had gekost dan de aanschaf, werd na terugkomst sterk bekritiseerd. Het doek zou niet gerestaureerd zijn door de twee miljoen stipje die Goldreyer handmatig zou hebben aangebracht maar geheel zijn overgeschilderd met een roller gedoopt in een goedkope huisverf. Er volgde een ingewikkeld juridisch traject dat tot op de dag van vandaag nog niet is opgelost.

Op 21 maart gaf kunstenares Barbara Visser in de Balie een lezing over dit inmiddels wereldberoemde schilderij. Halverwege de avond zegt Visser: “Natuurlijk, geld is te banaal om het over te hebben, en daar hebben kunstenaars het ook nooit over.” Ik zit spontaan op het puntje van mijn stoel want ook al is het een non-issue in de kunstwereld, de kwestie ‘geld’ is onvermijdelijk en stiekem ook razend interessant.

Continue reading “Who is afraid of € ?”

Bosch-tentoonstellingen als spiegels van de tijd

Hij is misschien wel de meeste raadselachtige figuur van de Nederlandse kunstgeschiedenis, hoofdrolspeler in een laatmiddeleeuws mysterie. Jheronimus Bosch, bijgenaamd ‘Den Duvelmakere’, is exact vijfhonderd jaar geleden overleden. Deze maand opent het Noordbrabants Museum een overzichtstentoonstelling. Deze expositie is niet de eerste tentoonstelling over Bosch op Nederlandse bodem; om de zoveel tijd wordt hier een tentoonstelling aan zijn werk gewijd. Opmerkelijk is dat veelal dezelfde combinaties van enkele van zijn schilderijen keer op keer een ander verhaal vertellen. Via de kunstenaar vertellen de tentoonstellingen ook de verhalen van de tijd waarin ze georganiseerd zijn. Het zijn onderbewuste spiegels voor de contemporaine bezoekers.

Continue reading “Bosch-tentoonstellingen als spiegels van de tijd”

Masters: doe maar gewoon wat je het aller aller leukste vindt…

3 februari: masteravond aan de universiteit van Utrecht. Een half jaar geleden had ik nog besloten dat Utrecht het niet zou worden. Lekker makkelijk, dan hoefde ik alleen nog de masters in Leiden en Amsterdam te bekijken. Maar afgelopen maandag bedacht ik me, wat nou als daar mijn droom-master te vinden is? Na wat chagrijnige maandagmiddaguurtjes achter mijn laptop: inschrijven voor álle aankomende masterdagen – omdat drie vrienden in één weekend melde dat ze zich allemaal hadden ingeschreven voor een master! – zat ik aan het einde van de betreffende woensdagmiddag in de trein richting het oostelijke puntje van de Randstad.

Continue reading “Masters: doe maar gewoon wat je het aller aller leukste vindt…”

Glitter en glamour van Azië naar Amsterdam

Femke Diercks, conservator keramiek in het Rijksmuseum, over de pracht en praal uit de Gouden Eeuw.

Maar zoals in de meeste musea het geval is, mag je ook in het Rijksmuseum nergens aankomen. Stiekem best wel jammer omdat je jezelf bijna niet kan bedwingen die mooie met hout ingelegde kasten en prachtige stoffen even aan te raken, even door je vingers te laten gaan. Wie is nou de persoon die al die objecten wel echt in haar – in handschoenen gestoken – handen heeft gehad? In dit geval is dat Femke Diercks, sinds 2009 conservator keramiek in het Rijksmuseum en curator van de tentoonstelling Azië-Amsterdam. Voor nachtbrakers mocht ik haar een aantal vragen stellen over haar pareltje; de tentoonstelling. Continue reading “Glitter en glamour van Azië naar Amsterdam”

Hoe mijn onafhankelijke ‘ik’ verslagen werd door de fietsenmaker

Het meest nuttige cadeau dat ik vorige week voor mijn verjaardag kreeg was een spanningsmeter – dat is dus zo’n schroevendraaier die je zonder consequenties in het stopcontact kunt rammen. Omdat ik de terminologie van het object direct correct had, was ik volgens de vriend in kwestie geslaagd: ik was een echte onafhankelijke vrouw. Zelfs de levensgevaarlijke bedrading in mijn studentenhuis zou ik nu de baas zijn. Nou die kon ik mooi in mijn zak steken!

Continue reading “Hoe mijn onafhankelijke ‘ik’ verslagen werd door de fietsenmaker”

Eisenstein en Eisenstein – Een strijd tussen vader en zoon

Michail Eisenstein is de meest uitgesproken Art Nouveau architect van Riga. Toch wordt hij in de geschiedenis eerder herinnerd als de vader van de beroemde filmmaker, Sergej Eisenstein, dan als architect. Vader en zoon hadden vanaf het begin af aan een moeilijke relatie, dit toont zich later ook in de films van Sergej. Wat speelde er precies tussen de twee Eisensteins? Continue reading “Eisenstein en Eisenstein – Een strijd tussen vader en zoon”

Vallei vol verhalen

Op 21 augustus 1986 werden er in een vallei in Kameroen 1746 lichamen aangetroffen. In een uitgestrekt gebied van ongeveer achttien kilometer, waarbinnen zich drie dorpen bevonden, was nagenoeg iedereen overleden. Het vee en de wilde dieren werden dood aangetroffen. Vogels waren uit de lucht gevallen en zelfs in de mierenhopen was geen leven meer te bekennen. Wat was hier gebeurd? Continue reading “Vallei vol verhalen”